Sevgili! ümmü mektum gibi, seni görmeden sana sesleniyoruz. Alıp verdiğin nefesi duyar gibi, sanki açınca gözlerimizi, seni görecekmişiz gibi, sana sesleniyoruz. Gelseydin, dolaşsaydın sofralarımızı, bir tabak fazla görecektin, bir bardak, bir kaşık fazla… ve sofrada bir yer boş, baş köşe!.. Medine-i münevvere’den dünyaya yayılan ashabın gibi, eyyüb sultan gibi, kab bin malik gibi, bir fecir vaktinde, henüz yirmisinde yirmi beşinde, bırakarak yurtlarını ocaklarını, hedeflerine ilahi rızayı koyan, arkalarına bakmayı ar sayan, yiğitler görecektin. Rahmetini umarak günahkar bir dille; allah azze ve celle ya rasulallah, âlemlere rahmet hayatın geçiyor kalbimizden, kalbimizden seyrediyoruz.